آن روز كه آدمي براي نخستين بار از خود پرسيد كه كيست ...آن هنگام كه مصرانه خواست تا راز پايداري جهان را كشف كند ، آن زمان كه در پي آن بود كه بداند ديگر موجودات چيستند و شباهت او با آنان چيست ، بيولوژي نهر كوچكي بيش نبود ... اما اين احساس نياز در يافتن پاسخ سوالاتي كه بي رحمانه ذهن او را به بازي گرفته بودند ، به اين نهر كوچك فرصت پويش داد و چيزي نگذشت كه سرزمين هاي اطراف از آب آن مستفيض شدند و بعد از كمي آن ديگر نهر كوچكي نبود ، دريايي بود خروشان و پرتلاطم ... دريايي كه همه براي رسيدن به اعماق آن كوشش مي كردند .... اگر چه امروز از آن روز ، روزها گذشته است اما اين درياي ناآرام ، ترك جوش و خروش نكرده است و مردمان دسته دسته براي يافتن مامني در آن ،‌پيوسته تلاش مي كنند ... در اين ميان ، آنان كه بيشتر مي دانند در اعماق آن سكني گزيده اند و آنان كه تلاش شان كمرنگ تر بوده است به سطح دريا نزديك ترند ..... اما ايران ، سرزمين اي كه زماني آن را سراي فضلا مي دانستند ... خاكي كه دانشمند پرور بود و دانش گستر ، اكنون كجاي اين درياست ؟...... نااميد كننده است اما حقيقت دارد مي گويند با بستن درهاي گروه هاي بيولوژي ايران آب از آب تكان نخواهد خورد .... با اين حال بي انصافي ست اگر بگوييم بيولوژيست هاي ايران ، بي خيال دست بر روي دست گذارده اند و گامي براي پيشرفت اين علم در اين مرز پر گوهر بر نمي دارند .... با آرزوي اين كه به زودي به پايان زندگي پلانكتوني ايران در درياي بيولوژي برسيم ...آمين ...